سه شنبه ۲۷ شهریور ۰۳ | ۱۹:۴۷ ۳۷ بازديد
وس کریون یکی از بزرگترین فیلمسازان تاریخ سینما و یکی از معتبرترین کارگردانان ژانر وحشت است. او درست زمانی که سینمای ترسناک در حال رونق گرفتن بود و کارگردانان این فرصت را پیدا کردند تا با ساخت یک فیلم ترسناک، وحشتی که در کف جامعه وجود دارد را مستقیماً به نمایش بگذارند، کار خود را در هالیوود آغاز کرد. در چنین چارچوبی بود که وس کریون در کنار بزرگانی مانند جورج رومرو، توبه هوپر یا جان کارپنتر شروع به ساخت آثار ترسناک کرد که پاسخی به هیجان اواخر دهه 1960 و اوایل دهه 1970 بود. در چنین چارچوبی پرداختن به 10 فیلم پیشنهادی وس کریون می تواند نوری باشد برای درک سینمای او و البته درک دورانی که سینما در حال ریختن پوست بود.آغاز فعالیت وس کریون در دهه 1970
تا دهه شصت و هفتاد و در دوران سینمای کلاسیک در آمریکا، اجازه نمایش آشکار کشتار و خشونت بی پروا در سینما وجود نداشت. اگر فیلمسازان و استودیوهای آمریکایی روی یک مرگ مکث می کردند، آن مرگ یا به دلیل حوادث طبیعی بود یا به دلیل تصادف. دلیل این امر ترس از استودیوها و سینماگران از نهادهای مدنی بود. چرا که این موسسات در آن زمان نسبت به سینما بسیار حساس بودند و اجازه نمایش هیچ نوع خشونتی را نمی دادند. زمان باید تغییر می کرد و شرایط باید تغییر می کرد تا بتوان یک سکانس ترسناک را بدون پرده به تصویر کشید. در آن زمان فیلم های ترسناک بیشتر بر فضا و سبک روایت و البته هیولاهای عجیب و غریب تمرکز داشتند.
11 فیلم برتر دهه 90 که به توصیه اسکورسیزی باید ببینید
کم کم با تغییر دنیا این شرایط تغییر کرد. حساسیت ها نسبت به نمایش خشونت در سینما کاهش یافت و با وضع مقررات رده بندی سنی برای اکران فیلم ها، مقررات سفت و سخت گذشته نیز از بین رفت. علاوه بر این، زمانی در زندگی بشر بود که دیگر این نهادهای اجتماعی و مدنی برای مردم اهمیتی نداشتند، زیرا نسلی که از جنگ جهانی دوم برخاسته بود، آن جنگ خشونت آمیز را نتیجه این اخلاق گرایی های ظاهری می دید و دیگر به آن اهمیت نمی داد. بزرگان آنها حالا فیلمسازان ژانر وحشت آنچه را که می خواستند در نمایش داشتند. بنابراین، یکی پس از دیگری فیلم هایی به نمایش درآمد که در نمایش خشونت و جنون از یکدیگر پیشی گرفتند.
از سوی دیگر سینمای مستقل وارد دوران جدیدی در آمریکا شد و اکثر این فیلمسازان بدون بودجه هنگفت فیلم خود را ساختند. این به آنها آزادی بیشتری برای نمایش محتوای مورد نظرشان داد. چون سایه هیچ تولیدکننده ای بالای سرشان نبود که بخواهد آنها را با نیاز بازار هماهنگ کند. علاوه بر این، ارزان بودن فیلم ها باعث شد تا کار در نهایت سودآور باشد یا حداقل مضر نباشد.
از فیلم های مهم این دوران می توان به «شب مردگان زنده» ساخته جورج رومرو و «قتل عام با اره برقی تگزاس» محصول 1968 به کارگردانی توبه هوپر در سال 1974 یا «آخرین خانه در سمت چپ» به کارگردانی وس کریون در سال 1972 اشاره کرد. در آن دوره سینمای وحشت اروپا و به خصوص ایتالیا نیز جان تازه ای گرفت که موضوع این مقاله نیست.
وس کریون با استفاده از تاریخ سینما و البته به روش خودش، مجموعه ای از فیلم های ترسناک بسیار جذاب ساخت. دهه هفتاد و هشتاد اوج فعالیت او بود. در این مدت، فیلم های «تپه ها چشم دارند» و «کابوس در خیابان الم» خیلی سریع به شهرت رسیدند و نام وس کریون را بیش از پیش بر سر زبان ها انداختند. حالا او یکی از خدایان سینمای وحشت بود و در کنار دیگر بزرگان ژانر وحشت برایش ارزش و احترام قائل بودند. اما هنوز چند سالی باقی مانده بود تا مهم ترین برگ برنده اش را فاش کند و نامش وارد فرهنگ عامه شود.
تا دهه شصت و هفتاد و در دوران سینمای کلاسیک در آمریکا، اجازه نمایش آشکار کشتار و خشونت بی پروا در سینما وجود نداشت. اگر فیلمسازان و استودیوهای آمریکایی روی یک مرگ مکث می کردند، آن مرگ یا به دلیل حوادث طبیعی بود یا به دلیل تصادف. دلیل این امر ترس از استودیوها و سینماگران از نهادهای مدنی بود. چرا که این موسسات در آن زمان نسبت به سینما بسیار حساس بودند و اجازه نمایش هیچ نوع خشونتی را نمی دادند. زمان باید تغییر می کرد و شرایط باید تغییر می کرد تا بتوان یک سکانس ترسناک را بدون پرده به تصویر کشید. در آن زمان فیلم های ترسناک بیشتر بر فضا و سبک روایت و البته هیولاهای عجیب و غریب تمرکز داشتند.
11 فیلم برتر دهه 90 که به توصیه اسکورسیزی باید ببینید
کم کم با تغییر دنیا این شرایط تغییر کرد. حساسیت ها نسبت به نمایش خشونت در سینما کاهش یافت و با وضع مقررات رده بندی سنی برای اکران فیلم ها، مقررات سفت و سخت گذشته نیز از بین رفت. علاوه بر این، زمانی در زندگی بشر بود که دیگر این نهادهای اجتماعی و مدنی برای مردم اهمیتی نداشتند، زیرا نسلی که از جنگ جهانی دوم برخاسته بود، آن جنگ خشونت آمیز را نتیجه این اخلاق گرایی های ظاهری می دید و دیگر به آن اهمیت نمی داد. بزرگان آنها حالا فیلمسازان ژانر وحشت آنچه را که می خواستند در نمایش داشتند. بنابراین، یکی پس از دیگری فیلم هایی به نمایش درآمد که در نمایش خشونت و جنون از یکدیگر پیشی گرفتند.
از سوی دیگر سینمای مستقل وارد دوران جدیدی در آمریکا شد و اکثر این فیلمسازان بدون بودجه هنگفت فیلم خود را ساختند. این به آنها آزادی بیشتری برای نمایش محتوای مورد نظرشان داد. چون سایه هیچ تولیدکننده ای بالای سرشان نبود که بخواهد آنها را با نیاز بازار هماهنگ کند. علاوه بر این، ارزان بودن فیلم ها باعث شد تا کار در نهایت سودآور باشد یا حداقل مضر نباشد.
از فیلم های مهم این دوران می توان به «شب مردگان زنده» ساخته جورج رومرو و «قتل عام با اره برقی تگزاس» محصول 1968 به کارگردانی توبه هوپر در سال 1974 یا «آخرین خانه در سمت چپ» به کارگردانی وس کریون در سال 1972 اشاره کرد. در آن دوره سینمای وحشت اروپا و به خصوص ایتالیا نیز جان تازه ای گرفت که موضوع این مقاله نیست.
وس کریون با استفاده از تاریخ سینما و البته به روش خودش، مجموعه ای از فیلم های ترسناک بسیار جذاب ساخت. دهه هفتاد و هشتاد اوج فعالیت او بود. در این مدت، فیلم های «تپه ها چشم دارند» و «کابوس در خیابان الم» خیلی سریع به شهرت رسیدند و نام وس کریون را بیش از پیش بر سر زبان ها انداختند. حالا او یکی از خدایان سینمای وحشت بود و در کنار دیگر بزرگان ژانر وحشت برایش ارزش و احترام قائل بودند. اما هنوز چند سالی باقی مانده بود تا مهم ترین برگ برنده اش را فاش کند و نامش وارد فرهنگ عامه شود.
چرا کارتونهای دهه ۱۹۹۰ به شدت محبوب شدند؟