آرشیو مرداد ماه 1403

در سال 1992، بروس سری انیمیشن بتمن را راه اندازی کرد که به تنهایی به مدل جدیدی برای فرنچایز بتمن تبدیل شد. مدلی که بدون آن فیلم «شوالیه تاریکی» محقق نمی شد. با سبکی گوتیک از انیمیشن و بروس وین پخته‌تر، این برداشت متفاوت از ابرقهرمان محبوب دی‌سی توانست نسخه تاریک‌تری از بتمن را به تصویر بکشد که مانند آن پیش از این و یا از آن زمان در دنیای انیمیشن دیده نشده است. حالا بروس تیم با سری جدید انیمیشن پلتفرم پرایم ویدیو به نام «بتمن: صلیبی Caped» (بتمن: Caped Crusader) تا حد زیادی حال و هوای بتمن دهه نود را بازگردانده و البته به طرز ماهرانه ای آن را با عناصر مدرن ترکیب کرده است. .

تریلر منتشر شده توسط پرایم ویدیو برای فیلم «بتمن: شوالیه در شنل» نشان می دهد که موجودی شبح مانند در تاریکی حرکت کرده و سایه مهیب او بر روی دیوارها و ساختمان های شهر گاتهام می افتد. با این تصاویر، به نظر می رسد که کارتون جدید از کمیک بتمن 1987، "Batman: Year One" (Batman: Year One) الهام گرفته شده است و البته سریال انیمیشن اصلی کلاسیک را فراموش نخواهد کرد.

ردپای انیمیشن دهه نود در همه جای تریلر «بتمن: شوالیه در شنل» دیده می شود. طراحی شخصیت ها ممکن است تغییر کرده باشد، اما کامپیوترها هنوز به اندازه یک اتاق هستند، همه تلویزیون ها سیاه و سفید هستند و همه گانگسترها مسلسل های تامسون را در دست دارند.

انیمیشن «فیلم گارفیلد» نسخه ضعیف تری از گربه پرتقالی محبوب است که در اواخر دهه 70 در مجموعه ای از کمیک استریپ ها به شهرت رسید. گارفیلد به خاطر علاقه‌اش به لازانیا و نفرت شدیدش از دوشنبه‌ها شهرت دارد و نوعی بی‌تفاوتی دوست‌داشتنی در ظاهر و رفتار او به وجود می‌آید. نه تنها این ویژگی دوست داشتنی او در آخرین فیلمش با هیجان بیش از حد جایگزین شده است، بلکه ویژگی های منفی دوست داشتنی او نیز با چند نکته کوتاه محو می شود. در این فیلم، گارفیلد به قطار می‌پرد، دست به سرقت می‌زند و در کمدی سطحی با صحنه‌های اکشن قابل‌پیش‌بینی فراوانی می‌پرد. به نظر می رسد کل ماجرا شبیه به تقلید از طرح سریال "زندگی مخفی حیوانات خانگی" (The Secret Life of Pets) است که گارفیلد به اجبار وارد آن شده است. در ادامه با نقد و بررسی انیمیشن «گارفیلد فیلم» همراه باشید.

همه این انتخاب ها بالاخره به اثری ختم شده است که اساساً جذابیت فیلم های «گارفیلد» را درک نمی کند. گارفیلد که موجودی تنبل، خودخواه و پرخور است که با بی تفاوتی شیرین تنها آرزوی گذراندن زمان و برآوردن تمام نیازهایش را دارد. «فیلم گارفیلد» برای مخاطبانی ساخته شده است که تاکنون نام او را نشنیده اند و از ویژگی های اخلاقی این گربه بی اطلاع هستند. به نظر می رسد سازندگان این فیلم تمام تلاش خود را کرده اند تا تصویر گذشته این گربه محبوب را پاک کنند و او را به شکلی پرانرژی و هیجان انگیز برای نسل جدید بازتعریف کنند.

از زمان اکران این فیلم در سال 2011، شخصیت گرین لنترن در حاشیه باقی ماند، اما در این سال ها تلاش هایی برای شروع مجدد آن صورت گرفت و حالا جیمز گان از ساخت سریالی برای گرین لنترن خبر داده است. اما بدنامی این شخصیت به فیلم رایان رینولدز گره خورده است که هم در گیشه و هم از نظر منتقدان به طرز چشمگیری شکست خورد. به حدی که خود رینولدز این فیلم را لمس کرده و در فیلم «ددپول 2» جوکی درباره «فانوس سبز» قرار داده است.

البته مدت ها پیش کمپانی DC Extended Universe (DCU) تصمیم گرفت فیلم دیگری از Green Lantern بسازد، اما این ایده هرگز به مرحله تولید نرسید. در نهایت، تنها حضور Green Lantern در DC Extended Universe به دو نسخه از Justice League باز می گردد.

در دهه 1980 که قسمت اول «پلیس بورلی هیلز» ساخته شد، سینمای آمریکا روندهای دهه 1970 و شرایط حاکم بر هنر آن دوران را فراموش می کرد. کم کم جامعه پارانوئید آن دوران آرام می گرفت و همین موضوع باعث شد تا فیلم های کمدی با روایت های ساده که صرفاً قصد سرگرمی تماشاگر را داشتند دوباره زنده شوند. دهه 1970 مملو از کمدی های تاریک و تاریک بود که از موقعیت های کمیک به جز خنده بهره می بردند و مخاطب را به فکر واداشتند. زمانی می شد که فقط برای خندیدن و خوش گذرانی به سینما رفت و چند ساعتی را دور از هیاهوی بیرون سالن سینما با داستانی ساده و بی عارضه سپری کرد. نقد و بررسی «پلیس بورلی هیلز: اکسل اف» را با تمرکز بر این موضوع آغاز می کنیم.

میشائل هانکه را یکی از جسورترین فیلمسازان دنیای سینما می دانند که با استفاده از مفاهیم عمیق و فلسفی در داستان نویسی توانسته است به نویسنده و فیلمساز تاثیرگذار زمان خود تبدیل شود. فیلم «روبان سفید» یکی از معروف ترین آثار او به شمار می رود که با رویکردی منظم اما کمی متفاوت، داستان هایی درباره کودکان و نقش آن ها در پیشبرد یک فکر و رفتار را روایت می کند. این فیلمساز اتریشی اغلب شرح مفصلی از افکار و احساسات خود در مورد مسائل اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و جنسیتی را از طریق تصاویر سرد، خشن و بی احساس ارائه می دهد.