فیلم باز

در دهه 1980 که قسمت اول «پلیس بورلی هیلز» ساخته شد، سینمای آمریکا روندهای دهه 1970 و شرایط حاکم بر هنر آن دوران را فراموش می کرد. کم کم جامعه پارانوئید آن دوران آرام می گرفت و همین موضوع باعث شد تا فیلم های کمدی با روایت های ساده که صرفاً قصد سرگرمی تماشاگر را داشتند دوباره زنده شوند. دهه 1970 مملو از کمدی های تاریک و تاریک بود که از موقعیت های کمیک به جز خنده بهره می بردند و مخاطب را به فکر واداشتند. زمانی می شد که فقط برای خندیدن و خوش گذرانی به سینما رفت و چند ساعتی را دور از هیاهوی بیرون سالن سینما با داستانی ساده و بی عارضه سپری کرد. نقد و بررسی «پلیس بورلی هیلز: اکسل اف» را با تمرکز بر این موضوع آغاز می کنیم.

میشائل هانکه را یکی از جسورترین فیلمسازان دنیای سینما می دانند که با استفاده از مفاهیم عمیق و فلسفی در داستان نویسی توانسته است به نویسنده و فیلمساز تاثیرگذار زمان خود تبدیل شود. فیلم «روبان سفید» یکی از معروف ترین آثار او به شمار می رود که با رویکردی منظم اما کمی متفاوت، داستان هایی درباره کودکان و نقش آن ها در پیشبرد یک فکر و رفتار را روایت می کند. این فیلمساز اتریشی اغلب شرح مفصلی از افکار و احساسات خود در مورد مسائل اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و جنسیتی را از طریق تصاویر سرد، خشن و بی احساس ارائه می دهد.